راهنمای نصب ردهت ۹ بخش دوم(2965 مجموع کلمات موجود در متن) (8318 بار مطالعه شده است)  انتخاب
نوع نصب (Install
Type) :
در
این مرحله نوع نصب مورد نیاز برای خود را
باید انتخاب نمایید.
در
صورتی که لینوکس اکنون روی سیستم شما نصب
شده و مایلید آنرا به نسخه جدید ارتقا
دهید، کافی است نصب نوع ارتقا (Upgrade)
را
انتخاب نمایید.
|
 نکته
: برای
نصب به صورت ارتقا، لینوکس موجود شما
حداقل باید هسته نسخه 2.0
را
داشته باشد.
با
نصب به صورت ارتقاع تمامی فایلهای
پیکریندی شما بصورت filename.rpmsave
ذخیره
خواهد شد.
محل
این فایلها در مسیر tmp/upgrade.log
نوشته
میشود.
برنامه
ارتقا هسته جدید را نصب کرده و برنامه
های نرم افزاری تغییر یافته را نیز نصب
میکند.
فایلهای
اطلاعات شما بدون تغییر باقی خواهند
ماند.
این
نصب زمان بیشتری نیاز دارد.
|
برای
نصب بصورت جدید میتوانید یکی از گزینه
های زیر را انتخاب نمایید .
این
گزینه ها به "کلاس
های نصب"
(Installation Classes) نیز
موسوم هستند:
-ایستگاه
کاری (Workstation):
کامپیوتر شما
را بصورت خودکار پارتیشن بندی نموده و
بسته های نرم افزاری لازم برای یک ایستگاه
کاری را نصب میکند.
یکی
از محیطهای گرافیکی GNOME
و یا
KDE نصب
خواهند شد و برنامه X
Window ساختارهای
لازم برای اجرای آنها را فراهم میکند.
محیط
GNOME محیط
گرافیکی پیش گزیده لینوکس ردهت است.
شما
میتوانید پس نصب محیط KDE
را نیز
نصب نمایید.
|
 هشدار
:هر
گونه پارتیشن لینوکس موجود روی دیسک
سخت و فضای خالی دیسک سختتان به نصب
Workstation
و
یا Personal
Desktop اختصاص
خواهند یافت.
در
صورتی که روی کامپیوترتان پارتیشن های
ویندوز موجود باشند، برنامه نصب آسیبی
به آنها نخواهد رساند و پس از نصب شما
قادر خواهید بود از لینوکس در کنار
ویندوز استفاده نمایید.
|
-سرویس
دهنده (Server):
این نصب بسته
های مورد نیاز جهت یک کامپیوتر سرویس
دهنده را نصب میکند.
(مانند
برنامه های سرویس دهنده وب، پست الکترونیک،
فایل و...).
این
نصب برنامه X
Window را
نصب نمیکند.
در
صورتی که نیاز به محیط گرافیکی دارید باید
آنرا بعدا نصب نمایید و یا کار کردن با خط
فرمان را یاد بگیرید!
این
نصب تمام اطلاعات موجود در دیسک سخت را
پاک کرده و تمام دیسکها را به لینوکس
اختصاص میدهد.
|
هشدار
:
حواستان
بود؟ اگر متوجه نشده اید :
نصب
بصورت سرویس دهنده تمام اطلاعات موجود
روی دیسک سخت را پاک خواهد کرد!
در
صورتی که نیاز دارید پارتیشن های موجود
ویندوز را حفظ نمایید، هنگام نصب پارتیشن
بندی خودکار (Automatic
Partitioning) را
انتخاب نکنید و خودتان بصورت دستی
فضاهای خالی را به لینوکس اختصاص دهید.
|
-کامپیوتر
شخصی (Personal
Desktop): این
نصب همانند نصب نوع ایستگاه کاری است با
این تفاوت که برخی ابزارها که برای
کامپیوترهای شخصی لازم نیستند را نصب
نمیکند و در صورتی که لینوکس را روی یک
کامپیوتر کیفی نصب میکنید، پشتیبانی از
PCMCIA و
مادون قرمز (IrDa)
نیز
فعال خواهد شد.
-نصب
بصورت سفارشی (Custom):
با انتخاب این
نوع نصب شما امکان انتخاب تک تک بسته های
نرم افزاری مورد نیاز و پارتیشن بندی دستی
را خواهید داشت.
|
نکته
:
در
صورتی که کاربری حرفه ای هستید، نصب
نوع سفارشی را انتخاب نمایید.
با
این گزینه دست شما بازتر خواهد بود و
از اینکه بهتر میفهمید هنگام نصب چه
میگذرد حال بهتری خواهید داشت!
|
انتخاب
استراتژی پارتیشن بندی (Partitioning)
:
شما
دو راه برای انتخاب نوع پارتیشن بندی دیسک
سخت خود پیش رو دارید:
-پارتیشن
بندی خودکار :
برنامه
نصب بصورت خودکار عمل پارتیشن بندی را
برای شما انجام خواهد داد.
با این
انتخاب تمام پارتیشن های لینوکس موجود
روی دیسک سخت پاک شده و فضای خالی ایجاد
شده برای پارتیشن بندی مورد استفاده قرار
خواهد گرفت.
-پارتیشن
بندی دستی توسط ابزار Disk
Druid : با
انتخاب این گزینه ابزار Disk
Druid برای
انجام عمل پارتیشن بندی اجرا خواهد شد.
پس
از انتخاب گزینه مناسب، جهت ادامه روی
کلید Next
کلیک
کنید.
-انجام
پارتیشن بندی :
اگر
پارتیشن بندی خودکار را انتخاب نموده
اید، امکان انتخاب گزینه های زیر موجود
است:
-پاک
کردن تمام پارتیشن های لینوکس موجود
(Remove all
Linux partitions on this system) : با
انتخاب این گزینه پارتیشن های ویندوز و
پارتیشن های غیر لینوکسی روی سیستم باقی
خواهند ماند.
-پاک
کردن تمام پارتیشن های موجود :
تمام
پارتیشن ها و اطلاعات موجود از میان خواهند
رفت.
-حفظ
تمام پارتیشن ها و استفاده از فضای خالی
موجود (Keep
all partitions and use existing free space) : این
گزینه به شرطی کار خواهد کرد که شما فضای
خالی کافی پارتیشن بندی نشده روی دیسک
سخت خود داشته باشید.
در
صورتی که شما دارای چند دیسک سخت روی
سیستمتان هستید، میتوانید دیسکی را که
مایل به نصب لینوکس ردهت روی آن هستید،
انتخاب نمایید.
گزینه
Review را
برای بررسی نتیجه پارتیشن بندی خودکار و
تغییر آن در صورت لزوم فعال باقی بگذارید.
تصویر
۱
تصویر
۱ پارتیشن بندی هنگام نصب لینوکس ردهت
پس
از بررسی پارتیشن بندی انجام شده، شما
میتوانید پارتیشنهایی را که انتخاب
میکنید، تغییر دهید.
پارتیشن
بندی خودکار حداقل یک پارتیشن ریشه (/)
که
تمام برنامه ها را در برخواهد گرفت و یک
پارتیشن swap
ایجاد
خواهد کرد.
اندازه
پارتیشن swap
معمولا
دو برابر میزان حافظه فیزیکی دستگاه
میباشد.
مثلا
اگر شما 128
مگابایت
RAM دارید،
اندازه این پارتیشن 256
مگابایت
خواهد بود.
برای
اضافه نمودن دستی پارتیشنها، توصیه
میشود یک پارتیشن ریشه، یک پارتیشن boot
به حجم
حدود ۸۰ مگابایت و یک پارتیشن home
به حجم
دلخواه ایجاد نمایید.
|
نکته
:
اکیدا
توصیه میشود یک پارتیشن به نام
home/ ایجاد
نمایید.
با
ایجاد این پارتیشن، تمام اطلاعات
کاربران روی آن قرار خواهد گرفت و در
صورتی که در آینده نیاز به فرمت و نصب
مجدد سیستم باشد، اطلاعات کاربران و
تنظیمات محیط کاربری آنها باقی خواهند
ماند.
|
جهت
ادامه روی کلید Next
کلیک
کنید.
انتخاب
برنامه بوت کننده (Boot
Loader) :
در
این مرحله میتوانید یکی از برنامه های
GRUB و
یا LILO را
انتخاب نمایید.
در
صورتی که برنامه بوت کننده قبلا نصب شده
و یا مایلید لینوکس ردهت را از روی دیسکت
بوت نمایید، میتوانید از نصب برنامه بوت
کننده پرهیز کنید.
همچنین
میتوانید محل استقرار برنامه بوت کننده
را معین کنید :
-بوت
رکورد اصلی (Master
Boot Record) : نصب
برنامه بوت کننده در این مکان توصیه میشود.
این
کار باعث میشود تا گراب و لیلو فرایند بوت
تمام سیستم عامل های نصب شده را بدست
گیرند.
-سکتور
اول پارتیشن بوت (First
Sector of Boot Partition) : در
صورتی که برنامه بوت دیگری روی سیستم شما
فعال است، میتوانید برنامه نصب را وادار
به نصب شدن در سکتور نخست پارتیشن های
لینوکس خود نمایید.
با این
کار برنامه بوت کننده برای بوت لینوکس
ردهت به گراب یا لیلو مراجعه خواهد کرد.
|
نکته
:
درصورتی
که برنامه بوت کننده گراب را انتخاب
کردید که پیش گزیده نیز میباشد، میتوانید
کلمه عبوری به آن اضافه نمایید.
با
این کار میتوانید از آسیب رسیدن به
سیستم با ارسال گزینه های خطرناک به
هسته سیستم عامل بدون درخواست کلمه
عبور جلوگیری کنید.
برنامه
های بوت کننده گراب و لیلو در این فصل
شرح داده خواهند شد.
|
شما
میتوانید پارامترهایی را به هسته سیستم
عامل اضافه نمایید.
(این
در صورتی نیاز خواهد بود که سخت افزار شما
به طور صحیح شناسایی نشود).
برای
مثال در صورتی که یک دستگاه CD-Writer
نوع
IDE دارید
و مایلید در حالت شبیه سازی اسکازی کار
کند، میتوانید با ارسال پارامترهایی
درایو را مجبور به این کار نمایید.
شما
میتوانید پارتیشن پیش گزیده ای که سیستم
از روی آن بوت میشود را انتخاب نمایید.
هچنین
امکان تغییر برچسب (label)
آن نیز
وجود دارد.
پیکربندی
شبکه (Network
Configuration) :
در
این قسمت از شما درخواست میشود تا شبکه
خود را پیکربندی نمایید.
این
تنظیمات فقط برای شبکه محلی میباشد.
در
صورتی که از شبکه بندی تلفنی (Dialup)
استفاده
میکنید، میتوانید با کلیک روی Next
بسادگی
از این مرحله عبور نمایید.
هچنین
در صورتی که کامپیوتر شما به شبکه متصل
نیست، از این مرحله عبور نمایید.
آدرسهای
شبکه به دو روش به سیستم شما اختصاص داده
میشود :
بصورت
ثابت (Static)
که شما
آنرا تایپ میکنید و یا با استفاده از سرویس
دهنده DHCP
که
هنگام بوت آدرس کامپیوتر شما را تعیین
میکند.
برای
کسب اطلاعات سرویس دهنده DHCP
و یا
آدرس IP
اختصاصی
و ثابت کامپیوتر خود و سایر اطلاعات مورد
نیاز شبکه به مدیر شبکه خود مراجعه نمایید.
همچنین
میتوانید انتخاب نمایید که شبکه شما در
هنگام بوت فعال شود یا نه (اگر
از شبکه محلی استفاده میکنید، معمولا
مایلید این کار صورت گیرد).
در
صورتی که ورود آدرس ثابت را انتخاب نموده
اید، باید گزینه manually
را
فعال نموده و اطلاعات زیر را وارد نمایید.
تصویر
۲.
تصویر
۲ پیکربندی شبکه هنگام نصب لینوکس ردهت
-آدرس
IP : این
آدرس از چهار بخش عددی که توسط نقطه از هم
جدا شده اند تشکیل شده است.
این
شماره در حقیقت نشانی کامپیوتر شما در
شبکه است.
برای
اطلاعات بیشتر در مورد آدرسهای IP
میتوانید
به فصل 15
مراجعه
نمایید.
مثالی
از یک آدرس IP
خصوصی
10.0.0.12 است.
-Netmask
: برای
تعیین اینکه کدام قسمت آدرس IP
شماره
شبکه و کدام قسمت آن آدرس کامپیوتر میزبان
است. یک
مثال برای یک شبکه کلاس A
شماره
255.0.0.0 است.
لینوکس
ردهت این شماره را برای شما حدس خواهد زد.
-Network
: شماره
شبکه را مشخص میکند.
برای
مثال اگر شما آدرس IP
شماره
10.0.0.12 را
روی یک شبکه کلاس آ (255.0.0.0)
داشته
باشید، شماره شبکه 10
خواهد
بود (همچنین
10.0.0.0).
-Broadcast
: یک
شماره IP
است
که برای انتشار اطلاعات روی شبکه بکار
میرود.
برای
یک شبکه کلاس آ با شماره شبکه 10
شماره
انتشار 10.255.255.255
خواهد
بود.
-Hostname
: این
نامی است که کامپیوتر شما در یک حوزه
(Domain) توسط
آن شناخته میشود.
برای
مثال اگر کامپیوتر شما memphis
نامیده
شود و در حوزه truedata.com
قرار
داشته باشد، نام میزبان (Hostname)
کامل
شما memphis.truedata.com
خواهد
بود.
-Gateway
: یک
آدرس IP که
به عنوان دروازه ای به شبکه های خارج از
شبکه محلی شما عمل میکند.
معمولا
یک میزبان یا مسیریاب (Router)
میباشد
که بسته ها را بین شبکه محلی شما و اینترنت
مسیریابی میکند.
-Primary
DNS : آدرس
IP کامپیوتری
است که عمل ترجمه نام های کامپیوتر به
آدرسهای IP
را
انجام میدهد.
این
کامپیوتر سرویس دهنده DNS
نام
دارد. شما
ممکن است دارای سرویس دهنده های دوم و سوم
DNS باشید
که در صورت موجود نبودن هریک دیگری عهده
دار کار ترجمه باشد.
انتخاب
پیکربندی دیوار آتش (Firewall)
در
این مرحله از نصب باید دیوار آتش سیستم
خود را پیکربندی نمایید.
استفاده
از یک دیوار آتش برای حفظ امنیت کامپیوترتان
الزامی و بسیار مهم است.
در
صورتی که شما به اینترنت و یا یک شبکه
عمومی دیگر متصل میشوید، دیوار آتش میتواند
راههای نفوذ به سیستم لینوکس شما را محدود
نماید.
برای
پیکر بندی دیوار آتش، انتخابهای زیر را
در اختیار دارید:
-امنیت
بالا (High)
: این
گزینه را در صورتی انتخاب کنید که از سیستم
لینوکس خود برای اتصال به اینترنت برای
مرور وب و...
استفاده
میکنید.
در
صورتی که میخواهید از سیستمتان به عنوان
سرویس دهنده در شبکه استفاده نمایید از
این گزینه استفاده نکنید.
با
انتخاب این گزینه، تنها برخی اتصالات
پذیرفته میشوند.
برای
اتصال به اینترنت و یک شبکه بندی ساده فقط
اتصالات DNS
و پاسخ
های DHCP
پذیرفته
میشوند و بقیه اتصالات در دیوار آتش حذف
خواهند شد.
-امنیت
متوسط (Medium)
: این
سطح امنیت را در صورتی انتخاب نمایید که
مایلید دستیابی به برخی از شماره پورت
های TCP/IP
را
ببندید.
(بطور
استاندارد شماره پورتهای زیر 1023).
این
انتخاب دستیابی به پورتهای سرویس دهنده
NFS،
سرویس گیرنده های راه دور X
و سرویس
دهنده قلم X
را
خواهد بست.
-بدون
دیوار آتش (No
Firewall) : این
گزینه را در صورتی انتخاب نمایید که به
یک شبکه عمومی متصل نیستید و قصد ندارید
در شبکه محلی، هیچ یک از درخواستهای ورودی
به سیستمتان را حذف نمایید.
البته
شما همچنان میتوانید فقط سرویسهایی را
راه اندازی نمایید که میخواهید در سطح
شبکه ارائه نمایید و سرویس های دیگر را
از کار بیاندازید.
در
صورتی که مایلید دسترسی به برخی سرویسهای
خاص را فراهم نمایید، میتوانید روی دگمه
سفارشی کردن (Customize)
کلیک
کنید و پذیرش درخواستهای ورودی برای
سرویسهای DHCP،
SSH،
Telnet،
WWW،
Mail و
FTP را
فراهم نمایید.
همچنین
میتوانید لیستی از شماره پورتهایی که با
کاما از هم جدا شده اند را برای باز کردن
دسترسی به آنها، وارد نمایید..
فایل
etc/services به
شما نشان میدهد که چه سرویسهایی به چه
پورتهایی مرتبط هستند.
تصویر
۳.
تصویر
۳ انتخاب سطح امنیتی هنگام نصب لینوکس
ردهت
| 
