مدیریت فایل سیستمها بخش اول(2014 مجموع کلمات موجود در متن) (9992 بار مطالعه شده است)  استفاده
از دستور mount
برای
اتصال سیستم فایلها
لینوکس
به صورت خودکار دستور mount
-a (اتصال
تمام فایل سیستمها)
را
در هربار بوت اجرا میکند.
بنابراین
استفاده از این دستور فقط در شرایط خاصی
نیاز میباشد.
بنابراین
یک کاربر رده متوسط و یک مدیر سیستم
میتوانند به منظورهای زیر از این دستور
استفاده نمایند:
-نمایش
دیسکها، پارتیشن ها و فایل سیستم های راه
دور (شبکه)
که
در حال حاضر متصل هستند.
-اتصال
موقت یک سیستم فایل
تمام
کاربران میتوانند از دستور mount
بدون
هیچ گزینه و پارامتری استفاده نماید.
همانطوری
که قبلا نشان داده شد، هنگامی که از این
دستور بدون هرگونه گزینه و پارامتری
استفاده میکنید، فایل سیستمهایی که در
حاضر متصل هستند، نمایش داده میشوند.
عمومی
ترین وسایلی که بصورت دستی متصل میشوند،
عبارتند از دیسکهای فلاپی و درایوهای
CD-ROM.
البته
با توجه به نوع محیط گرافیکی و نوع توزیعی
که استفاده میکنید، این دیسکها ممکن
است هنگام کلیک بر روی آیکون آنها و یا
وارد نمودن آنها به درایو به طور خودکار
متصل شوند.
در
صورتی که میخواهید یک سیستم فایل را
بطور دستی متصل نمایید، اطلاعات موجود
در فایل fstab
میتواند
به شما کمک کند.
شما
یک گزینه را مشخص می نمایید و باقیمانده
اطلاعات لازم از این فایل دریافت میشود.
بنابراین
اطلاعات موجود در فایل fstab
به
شما کمک میکند تا فایل سیستمها را خیلی
سریع متصل نمایید.
مواردی
که میتوانید آنها را بصورت سریع متصل
نمایید عبارتند از:
-درایو
CD-ROM:
در
صورتی که یک دیسک CD-ROM
با
فرمت استاندارد (ISO9660)
در
درایو قرار دارد، میتوانید آنرا با
استفاده از دستور زیر متصل نمایید:
$
mount /mnt/cdrom
به
طور پیش گزیده، درایو CD-ROM
در
دایرکتوری mnt/cdrom
یا
cdrom/
متصل
میشود.
اطلاعات
مورد نیاز این دستور به طور خودکار از
فایل fstab
دریافت
میشوند.
برای
نمایش محتویات دیسکی که اکنون متصل شده
است، کافی است با استفاده از دستور cd
وارد
مسیر آن شده و سپس دستور ls
را
تایپ نمایید:
$
cd /mt/cdrom
$
ls
-دیسکهای
فلاپی:
برای
دیسکهای فلاپی نیز میتوانید همانند
بالا رفتار نمایید.
دستور
زیر باعت اتصال دیسکهای فلاپی خواهد شد:
$
mount /mnt/floppy
البته
در صورتی که از لیبرانت یا دبیان استفاده
میکنید، محل اتصال فلاپی floppy/
خواهد
بود.
-پارتیشنهای
ویندوز:
برای
پارتیشنهایی که در فابل fstab
تعریف
نمودهاید نیز میتوانید مانند بالا
عمل کنید:
$
mount /windows
در
هر سه مورد فوق، میتوانید از آدرس
دستگاههای سخت افزاری درایوهای CD-ROM،
پارتیشن دیسک سخت و فلاپی نیز استفاده
نمایید.
(dev/cdrom و
dev/fd0
و
dev/hda1)
گزینههایی
وجود دارد که میتوانید آنها را به همراه
دستور mount
به
کار ببرید.
این
گزینهها عبارتند از:
-
گزینه
t
auto- : در
صورتی که هنگام متصل نمودن یک دیسک یا
فلاپی، مطمئن نیستید که سیستم فایل آن
چیست، میتوانید از این گزینه تعیین
خودکار نوع سیستم فایل استفاده نمایید.
-
گزینه
r-
: در
صورتی که فقط نیاز به خواندن یک سیستم
فایل دارید و نمی خواهید آنرا تغییر دهید،
میتوانید آنرا بوسیله این گزینه بصورت
فقط-خواندنی
متصل نمایید.
-
گزینه
w-
: این
گزینه برعکس گزینه بالا بوده و فایل سیستم
را بصورت خواندن/نوشتن
متصل میکند.
برخی
گزینه های دستور mount
وجود
دارند که فقط مخصوص یک سیستم فایل مشخص
هستند.
برای
کسب اطلاعات در مورد این گزینهها کافی
است از دستور man
mount استفاده
نمایید.
استفاده
از دستور umount
برای
بستن اتصال یک فایل سیستم
هنگامی
که کار شما با سیستم فایلی که موقتا آنرا
متصل نمودهاید تمام شد، و یا برای خارج
کردن موقت یک سیستم فایل در حال اتصال
دائمی، میتوانید از دستور umount
برای
خارج نمودن آن از حالت اتصال استفاده
نمایید.
این
دستور، سیستم فایل را از نقطه اتصال آن
جدا مینماید.
برای
استفاده از این دستور، میتوانید نام
نقطه اتصال و یا نام ابزار را وارد نمایید.
برای
مثال:
$
umount /mnt/floppy
این
دستور، دستگاه فلاپی را (که
به طور معمول fd0
است)
از
نقطه اتصال آن جدا میکند.
این
کار را به صورت زیر نیز میتوانید انجام
دهید:
$
umount /dev/fd0
|
نکته:
در
صورتی که هنگام umount
کردن
یک فایل سیستم با پیغام Device
is busy مواجه
شدید، درخواست شما با شکست مواجه شده
است.
علت
آن میتواند یک پروسه فعال بر روی
فایلهای آن سیستم فایل و یا یک فایل
باز باشد.
با
بستن این پروسه (مثلا
برنامه مدیر فایل)
میتوانید
فایل سیستم را بدون اشکال umount
نمایید.
|
استفاده
از دستور mkfs
برای
ایجاد یک سیستم فایل
این
امکان وجود دارد که روی هر دیسک یا پارتیشنی
که انتخاب میکنید، یک سیستم فایل ایجاد
نمایید.
این
کار با استفاده از دستور mkfs
صورت
میگیرد.
با
اینکه از این دستور بیشتر برای ایجاد
سیستم فایل روی دیسکهای سخت استفاده
میشود، از آن میتوانید برای ایجاد
سیستم فایل روی فلاپی دیسکها نیز استفاده
نمایید.
در
صورتی که دستور format
سیستم
عامل داس را به یاد داشته باشید، این دستور
مشابه آن عمل میکند.
در
زیر مثالی از این دستور نشان داده شده
است:
$
mkfs -t ext2 /dev/fd0
mke2fs
1.35-WIP (01-Aug-2003)
Filesystem
label=
OS
type: Linux
Block
size=1024 (log=0)
Fragment
size=1024 (log=0)
184
inodes, 1440 blocks
72
blocks (5.00%) reserved for the super user
First
data block=1
1
block group
8192
blocks per group, 8192 fragments per group
184 inodes per
group
Writing inode tables: done
Writing
superblocks and filesystem accounting information: done
This
filesystem will be automatically checked every 38 mounts or
180
days, whichever comes first. Use tune2fs -c or -i to override.
|
نکته:
باید
با استفاده از این دستور بتوانید تمام
انواع سیستم فایلهای مورد پشتیبانی در
لینوکس را ایجاد نمایید.
|
پس
از ایجاد فایل سیستم میتوانید آنرا
mount
نموده،
وارد آن شده و فایلها و دایرکتوریهای
خود را در آن ایجاد نمایید.
با
استفاده از ابزار tune2fs
که
توسط کاربر ریشه قابل اجراست، میتوانید
سیستم فایلهای خود را برای خطا بررسی
نموده و یا آنها را از فرمت ext2
به
ext3
تبدیل
نمایید تا از امکانات و مزایای سیستم فایل
روزنامهای برخوردار گردند.
کسب
اطلاعات از وضعیت فضای دیسک
به
اتمام رسیدن فضای دیسک روی کامپیوتر رخداد
چندان خوشایندی نیست!
با
استفاده از ابزارهای ارائه شده برای کنترل
میزان مصرف دیسک سخت، میتوانید از پر
شدن آن جلوگیری نمایید.
نمایش
فضای خالی سیستم با استفاده از df
با
استفاده از دستور df
میتوانید
میزان فضای دیسک باقیمانده روی سیستمتان
را نمایش دهید.
برای
نمایش فضای دیسک بر روی تمام فایل سیستمهای
متصل شده، این دستور را بدون هیچ گزینهای
تایپ نمایید:
$
df
Filesystem
1K-blocks Used Available Use% Mounted on
/dev/hda3
3068312 2387788 680524 78% /
/dev/hda2
31109 2871 26632 10% /boot
/dev/hda5
1020060 414636 605424 41% /home
/dev/hda8
10079540 6543248 3126636 68% /Data
/dev/hda7
14323968 9146824 5177144 64% /mnt/D
خروجی
این فرمان مقدار فضای آزاد موجود روی
سیستم را بصورت بلاکهای ۱ کیلوبایتی نمایش
میدهد.
برای
ایجاد یک خروجی که راحت تر بتوان آنرا
خواند، کافی است گزینه h
را
به این دستور اضافه نمایید:
$
df -h
Filesystem
Size Used Avail Use% Mounted on
/dev/hda3
3.0G 2.3G 660M 79% /
/dev/hda2
31M 2.9M 27M 10% /boot
/dev/hda5
997M 405M 592M 41% /home
/dev/hda8
9.7G 6.3G 3.0G 68% /Data
/dev/hda7
14G 8.8G 5.0G 64% /mnt/D
سایر
گزینههایی که میتوانید به همراه این
فرمان بکار ببرید عبارتند از:
-
گزینه
t-
: با
تایپ فرمت سیستم فایل پس از این گزینه،
تنها سیستم فایلهای با این فرمت نمایش
داده میشوند.
-
گزینه
x-
: با
تایپ
فرمت سیستم فایل پس از این گزینه، سیستم
فایلهای با این فرمت، نمایش داده نخواهند
شد.
-
گزینه
a-
: با
تایپ این گزینه، سیستم فایلهایی که
دارای فضای حقیقی نیستند (مانند
proc
که
توضیح داده شد)
نیز
نمایش داده میشوند.
بررسی
مقدار فضای مصرف شده با استفاده از du
برای
پیدا کردن اینکه چه میزان فضا توسط یک
دایرکتوری خاص مصرف شده است، میتوانید
از دستور du
استفاده
نمایید.
هنگامی
که این دستور را بدون هیچ آرگومان و گزینه
ای بکار میبرید، تمام شاخههای زیر
شاخه جاری لیست شده و فضای مصرفی هر یک
نیز نمایش داده میشود.
در
پایان نیز du
یک
اندازه مجموع روی صفحه چاپ میکند.
این
دستور راه خوبی است برای اینکه بفهمید یک
کاربر یا یک پوشه خاص، چه میزان از فضای
دیسک شما را اشغال نموده است.
در
زیر مثالی از خروجی این فرمان نمایش داده
شده است:
$
du -h /usr/lib/j2se/1.4/bin/
512
/usr/lib/j2se/1.4/bin/i386/green_threads
512
/usr/lib/j2se/1.4/bin/i386/native_threads
1.5K
/usr/lib/j2se/1.4/bin/i386
314K
/usr/lib/j2se/1.4/bin | 
